Οι λάμπες θέλλης ήταν απαραίτητες επάνω στα καϊκια, ειδικά πριν γίνουν αυτά μηχανοκίνητα. Συνίσταντο σε μεταλλικό περίβλημα, το οποίο δεχόταν στο κάτω μέρος πετρέλαιο ή φωτιστικό οινόπνευμα (αργότερα φιάλη γκαζιού) και το επάνω μέρος ήταν γυάλινο με προσοτατευτικά όμως μεταλλικά ελάσματα. Με τη λάμπα οι ναυτικοί έκαναν σινιάλα μέσα στη νύχτα αλλά και φώτιζαν οι ίδιοι το κατάστρωμα ή την καμπίνα. Σε αντίθεση με τα ηλεκτρικά φώτα, που σε μια βλάβη της μηχανής σβήνουν, η λάμπα θυέλλης είναι, ακόμη και σήμερα, το πιο ασφαλές μέσο φωτισμού και επικοινωνίας.