Τα ψαροκάικα ήταν ψηλά και στενά σχετικά σκάφη, με κατάρτι και εσωλέμβια μηχανή (μετά τη δεκαετία του 1930) και με χώρο για την ξεκούραση του ψαρά και την αποθήκευση των αλιευτικών εργαλείων μέσα στο κύτος. Οι ψαράδες συχνά έφευγαν από την Αλόννησο και πήγαιναν σε κάποιο από τα Ερημονήσια, όπου οι ψαρότοποι ήταν πιο πλούσιοι. Συνηθισμένοι τρόποι ψαρέματος ήταν τα δίχτυα και το παραγάδι, όμως ψάρευαν και με συρτή, με πυροφάνι και καμάκι (βραδινό ψάρεμα), ακόμη και με τσαπαρί ή καθετές. Εδώ, ένας ψαράς πετάει τα δίχτυα στη θάλασσα: θα τα μαζέψει μετά από μερικές ώρες. Συνήθως, τα δίχτυα ρίχνονταν το απόγευμα και μαζεύονταν τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν ξημερώσει.