Πήλινη πίπα χωρίς διάκοσμο
- Χρονολογία
- Οθωμανική περίοδος (15ος αι.-1821)
- Τύπος Αντικειμένου
- Χρηστικό Αντικείμενο › Πίπα
- Υλικό
- Κεραμικό / Πηλός › Κεραμικό αγυάλωτο
- Διαστάσεις
- διάμετρος 3 εκατοστά
- Πνευματικά Δικαιώματα
- Μουσείο Αλοννήσου Κ. και Α. Μαυρίκη
- Owner
- Άγνωστος
- Tags
Περιγραφή
Το κάπνισμα ταμπάκου αλλά και οπίου ήταν συνηθισμένη ασχολία των ναυτικών, που τους έκανε να ξεχνούν τις δυσκολίες της ζωής τους και τους κινδύνους της θάλασσας. Στην αίθουσα της πειρατείας φιλοξενούνται αρκετά αντικείμενα που σχετίζονταν με το κάπνισμα ή και το "σνιφάρισμα". Το κάπνισμα του τσιμπουκιού (από την τουρκική-περσική λέξη çubuc) ήταν διαδεδομένο στην Οθωμανική αυτοκρατορία ήδη από τον 17ο αιώνα, παρότι διώχθηκε απηνώς για ορισμένες δεκαετίες από τον κλήρο και ορισμένους Σουλτάνους ως μία ανθυγιεινή συνήθεια που ερχόταν σε αντίθεση με τη θρησκεία. Τη συνήθεια του καπνίσματος είχαν άντρες και γυναίκες όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως από πολύ απλές πίπες μέχρι εξαιρετικά περίτεχνες, καθώς η χρήση της πίπας συνιστούσε και επίδειξη πλούτου και κύρους. Το τσιμπούκι αποτελούταν από τρία μέρη: 1) το δοχείο/κύπελλο (liile, λουλάς), όπου σιγόκαιγε ο καπνός, το οποίο ήταν κατασκευασμένο συνήθως από πηλό (αλλά και από μέταλλο, ξύλο ή πέτρα) και έφερε μια κοντή προεξοχή, 2) τον συνήθως ξύλινο σωλήνα/βέργα με το μεγάλο μήκος, ο οποίος προσαρμοζόταν στο κοντό στέλεχος και έφτανε ως το στόμα του καπνιστή, και 3) το επιστόμιο (για όσους το χρησιμοποιούσαν). Ο ξύλινος σωλήνας ήταν καλαμένιος ή προερχόταν από αρωματικά ξύλα, ενώ το στόμιο μπορεί να ήταν από κάποιο (ημι)πολύτιμο υλικό, π.χ. κεχριμπάρι. Οι πίπες έφεραν διακόσμηση, είτε εγχάρακτη είτε ένθετη. Πρόκειται κυρίως για γεωμετρικά ή φυτικά μοτίβα, αλλά ακόμα και επιγραφές με ευλογίες ή στίχους ποιημάτων. Τα υλικά κατασκευής και η διακόσμηση έφτασαν σε τέτοιο επίπεδο, ώστε οι πίπες να θεωρούνται έργα τέχνης.