Ένα ξύλινο εργαλείο για την κατασκευή σχοινιών επάνω στο πλοίο. Η εργασία αυτή ήταν απαραίτητη και στο πλοίο υπήρχε και χρόνος για την εργασία αυτή αλλά και ανάγκη για αυτάρκεια σε σχοινιά, που κόβονταν ή καταστρέφονταν. Τα υλικά κατασκευής ήταν το βαμβάκι, η κάνναβις ή και άλλες υφαντικές ύλες. Για την κατασκευή των σχοινιών χρησιμοποιούνταν διάφορες πρώτες ύλες, όπως ίνες φοίνικα, λινάρι, γρασίδι, τρίχες ζώων και δέρμα. Στα τέλη του Μεσαίωνα, όμως, στη Χρυσή Εποχή της πειρατείας, το πιο συνηθισμένο υλικό ήταν η κάνναβη, ένα φυτό που αναπτύσσεται γρήγορα και παράγει μακριές, ισχυρές ίνες. Οι ίνες συστρέφονταν μεταξύ τους σε σπάγκο και στη συνέχεια ο σπάγκος συστρεφόταν σε σχοινί. Η διαδικασία (εκτός πλοίου) απαιτούσε, κατάλληλο χώρο, μεγάλη δεξιότητα και πολλά εργατικά χέρια. Κάθε σχοινί στο πλοίο είχε τη δική του λειτουργία και ονομασία. Ένας αρχάριος ναυτικός χρειαζόταν πολύ καιρό για να τα απομνημονεύσει και κατά τη διάρκεια της περιόδου που τα μελετούσε έλεγε ότι "μάθαινε τα σχοινιά". Η φράση έκτοτε υιοθετήθηκε και από άλλα επαγγέλματα, υποδηλώνοντας την περίοδο κατά την οποία ένας νέος εργαζόμενος μαθαίνει τα βασικά της δουλειάς. Τα σχοινιά ήταν πολύ σημαντικά για το πλοίο. Έτσι, έπρεπε να επιθεωρούνται τακτικά, ειδικά όσα εξασφάλιζαν την ίδια την επιβίωση του πληρώματος.